-> READ THE ARTICLE IN ENGLISH <-
Le Vaudésir voelt als een dorpscafé, maar ligt midden in Parijs. En dat is heerlijk.
De lage gordijntjes voor de ramen van deze Parijse bistro, met teksten als plat du jour – daar willen we naar binnen. En dus stonden we om één uur voor de deur. Te laat. Lunchtijd. Alle tafeltjes bezet, het prachtige zink: vol. De aardige gerant bood aan om met een glaasje buiten te wachten. Het was mooi weer, dus waarom niet.
Achter de bar bleek nog een ruimte te zitten, bereikbaar via een voordeur aan de straatkant. Een groot gezelschap zeventigers en tachtigers verdween naar binnen, wij konden aan de bar zitten. We schoven het rekje met hardgekookte eieren (waar zie je dat nog?) opzij en installeerden ons voor de lunch.
Simpele kaart
Een dagschotel, een quiche, een paar voor- en nagerechten. Geen keuzestress. We deelden een flinke plak paté en oeufs mayonnaise, gevolgd door een hoofdgerecht, waarvan de presentatie misschien retro oogde, maar vers en lekker smaakte. Een timbaaltje rijst met worstjes en tomatensaus. Simpel, voedzaam.
Vriendelijke prijzen
Ondertussen speelde het bistroleven zich voor ons af. Klanten namen afscheid, handen werden geschud, à la prochaine! De kleine ruimte vond zijn rust terug. Het gezelschap was klaar en ging één voor één aan de bar afrekenen; alleen contant of met een cheque. Iedereen somde op wat gebruikt was, de gerant rekende alles geduldig uit. Een paar kwamen terug: was de wijn wel in rekening gebracht?
Die verbazing snappen we. De prijzen zijn meer dan betaalbaar – het hoofdgerecht kost 8,90 euro – vandaar die buurtfunctie. We zagen iemand uit het gezelschap een cheque uitschrijven (ook in Frankrijk inmiddels zeldzaam) en raakten aan de praat. Een wandelclub bleek het: elke week een tocht door een ander deel van de stad, gevolgd door een lunch. Wat een mooi initiatief.
Sinds 1886
Op deze plek zit al sinds 1886 een etablissement. In 2001 stapte Christophe Hantz erin, met een carrière in het internationaal recht achter de rug. In een van de vele interviews die hij sindsdien heeft gegeven, vertelde hij over de vroege jaren: het was al een populaire bistro, maar met een beperkte wijnkaart. Ambachtslieden en arbeiders uit de buurt gingen ’s middags naar huis, maar kwamen ’s avonds langs voor een drankje. Christophe wist niets van wijn, maar breidde – op verzoek van klanten – de kaart uit tot wat je nu aan de muur ziet hangen.
Dat lijkt de enige verandering. Voor de rest straalt het interieur een tijd uit die er niet meer is, net zoals het hurktoilet op de binnenplaats die in de zomer idyllisch moet zijn. Alles voelt meer provinciaal dan grootstedelijk, en dat maakt het er juist zo’n fijn.
We komen terug. Voor de gezelligheid, de wijnkaart en de sfeer. Hadden we maar van zulke plekken in Nederland. Gelukkig hebben we Parijs.
Le Vaudésir, 41 rue Dareau, 75014 Parijs.
© Tekst en beeld: Monsieur Plusfours 2026.
MELD JE AAN VOOR ONZE GRATIS NIEUWSBRIEF Schrijf je in
Bistro le Vaudésir: where Paris is Paris
Le Vaudésir feels like a village café, but it’s right in the heart of Paris. And that’s wonderful.
The low lace curtains at the windows of this Parisian bistro, with texts like plat du jour – that’s where we want to go. So we stood at the door at one o’clock. Too late. Lunchtime. All tables occupied, the beautiful zinc bar: full. The friendly manager offered us a glass while we waited outside. Nice weather, so why not.
Behind the bar turned out to be another room, accessible through a front door on the street side. A large group of seventy- and eighty-somethings disappeared inside, we could sit at the bar. We pushed aside the rack of hard-boiled eggs (where do you still see that?) and settled in for lunch.
Simple menu
One daily special, a quiche, a few starters and desserts. No decision stress. We shared a generous slice of pâté and oeufs mayonnaise, followed by a main course whose presentation might look retro, but tastes fresh and delicious. A rice timbale with sausages and tomato sauce. Simple, nourishing.
Friendly prices
Meanwhile, bistro life unfolded before us. Customers said goodbye, hands were shaken, à la prochaine! The small room regained its calm. The older group was finished and went one by one to the bar to pay – cash or check only. Everyone listed what they’d had, the manager patiently tallied everything up. A couple came back: was the wine included?
We understand that surprise. The prices are more than affordable – the main course costs 8.90 euro – hence its neighborhood function. We saw someone write a check (rare even in France these days) and struck up a conversation. A walking club, it turned out: every week a walk through a different part of the city, followed by lunch. What a lovely initiative.
Since 1886
An establishment has occupied this spot since 1886. In 2001, Christophe Hantz took it over, with a career in international law behind him. In one of the many interviews he’s given since, he talked about the early years: it was already a popular bistro, but with a limited wine list. Craftsmen and workers from the neighborhood went home for lunch but stopped by in the evenings for a drink. Christophe knew nothing about wine, but expanded – at customers’ request – the list to what you now see hanging on the wall.
That seems to be the only change. Otherwise, the interior radiates a time that no longer exists, just like the squat toilet in the courtyard that must be idyllic in summer. Everything feels more provincial than metropolitan, and that’s precisely what makes it such a wonderful restaurant.
We’ll be back for the conviviality, the wine list, and the atmosphere. If only we had places like this back home. Fortunately, we have Paris.
Le Vaudésir, 41 rue Dareau, 75014 Paris.
© Text and photo’s: Monsieur Plusfours 2026.
JOIN OUR FREE NEWSLETTER Subscribe
